Postanowienie TK z dnia 23 lutego 2021, sygn. SK 33/20

1. W skardze konstytucyjnej z 20 marca 2017 r. A.W., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą […] (dalej: skarżący), wniósł o orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny, że:

1) art. 207 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zakresie, w jakim nie przewiduje obowiązku, a jedynie możliwość, odstąpienia od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części w przypadkach szczególnie uzasadnionych, w szczególności w sytuacji braku przyczynienia się strony obciążonej kosztami do wydania wadliwego wyroku przez sąd pierwszej instancji, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji, a w szczególności z wywodzonymi z tego przepisu zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasadą bezpieczeństwa prawnego jednostki i zasadą poprawnej legislacji,

2) art. 227 p.p.s.a. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości zaskarżenia orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest niezgodny z art. 78 w związku z art. 45 ust. 1, a także art. 176 ust. 1 Konstytucji,

3) art. 194 p.p.s.a. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości zaskarżenia orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest niezgodny z art. 78 w związku z art. 45 ust. 1, a także art. 176 ust. 1 Konstytucji.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z postępowaniem przed sądami administracyjnymi w sprawie zgodności z prawem decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego (dalej: organ) nakazujących skarżącemu zwrot dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich oraz z budżetu państwa w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 (wraz z odsetkami). Organ stwierdził bowiem nieprawidłowości podczas wydatkowania przyznanych skarżącemu środków finansowych. Na mocy wyroku