Postanowienie TK z dnia 28 czerwca 2023, sygn. SK 34/21

1. W skardze konstytucyjnej z 3 sierpnia 2020 r. (data nadania: 4 sierpnia 2020 r.) P.K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wniósł o stwierdzenie, że art. 305 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553; dalej: k.k.) w zakresie, w jakim przewiduje odpowiedzialność karną za wejście w porozumienie z inną osobą i nie zachowuje wymaganej precyzji określenia znamion czynu zagrożonego karą, jest niezgodny z art. 42 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na gruncie następującego stanu faktycznego:

Skarżący został oskarżony o to, że w czerwcu 2014 r., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez inny podmiot w związku z organizowanym przez Urząd Marszałkowski przetargiem nieograniczonym na przeprowadzenie kampanii medialno-wizualnej na terenie województwa w wybranych miastach regionu wszedł w porozumienie z inną osobą w ten sposób, że uzyskał od niej wypełniony formularz ofertowy zawierający m.in. proponowaną cenę wyższą za wykonanie wyżej opisanej usługi i następnie przedstawił go jako ofertę podmiotu, którego był przedstawicielem w ramach ww. zamówienia publicznego, przy tym przywołany inny podmiot złożył ofertę o niższej cenie, co umożliwiło mu uzyskanie tego zamówienia i czym działał na szkodę Urzędu Marszałkowskiego i Skarbu Państwa, tj. o czyn z art. 305 § 1 k.k.

Sąd rejonowy wyrokiem z 26 lipca 2019 r., rozpoznając sprawę w wyniku jej uchylenia do ponownego rozpoznania po wcześniejszej apelacji prokuratora, uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd okręgowy, wyrokiem z 3 lutego 2020 r. utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji.

1.2. W ocenie skarżącego, zaskarżony przepis narusza jego konstytucyjne prawo do podlegania pod przepis ustawy karnej, który dostatecznie precyzuje znamiona czynu zabronionego, wyrażone w art. 42