Postanowienie TK z dnia 10 czerwca 2025, sygn. SK 34/22

1. W skardze konstytucyjnej z 10 maja 2021 r. G.D. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536; dalej: rozporządzenie z 2018 r.) w zakresie, w jakim „nie przewiduje, że «wynagrodzenie kuratora będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o wynagrodzeniu»”, z art. 32 ust. 1 zdanie drugie, art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji.

2. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący został ustanowiony kuratorem dla nieznanej z miejsca pobytu strony pozwanej w sprawie o zapłatę wytoczonej przez bank. Sąd Okręgowy w N. w punkcie III wyroku z 14 listopada 2019 r. (sygn. akt […]), przyznał skarżącemu, jako występującemu w sprawie kuratorowi, kwotę 6642,00 zł, w tym kwotę 1242,00 zł podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Okręgowy w N. wskazał, że o wynagrodzeniu dla kuratora orzekał na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 1476, dalej: rozporządzenie z 2013 r.), który miał zastosowanie z uwagi na datę wniesienia pozwu, tj. 8 grudnia 2017 r.

Na skutek apelacji wniesionej przez skarżącego, Sąd Apelacyjny w K., w punkcie II wyroku z 4 lutego 2021 r. (sygn. akt […]), przyznał skarżącemu, jako kuratorowi występującemu w postępowaniu odwoławczym, kwotę 1620,00