Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 17 lipca 2014 r.
|
| Sygn. akt SK 35/12 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 19 kwietnia 2010 r., uzupełnionej pismem z 28 czerwca 2010 r., Jacek Raś (dalej: skarżący) wniósł
o stwierdzenie niezgodności art. 13 § 1, art. 18 § 2 i art. 18 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U.
Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) w zakresie, w jakim przepisy te wprowadzają karalność bezskutecznego usiłowania podżegania
do pomocnictwa przestępnego, penalizując subiektywne zachowanie na styku formy stadialnej i dwóch form zjawiskowych popełnienia
przestępstwa, bardzo odległe od dokonania czynu zabronionego przez prawo karne, przewidują i zrównują odpowiedzialność za
tę postać zachowania przestępnego z realnym zachowaniem, w sposób niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art.
42 Konstytucji.
Postanowieniem z 17 stycznia 2012 r., sygn. Ts 103/10, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
w zakresie art. 18 § 3 k.k. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, którego Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z
25 maja 2012 r. nie uwzględnił.
1.1. Skarga konstytucyjna została złożona na tle następującego stanu faktycznego:
Sąd Rejonowy w Lublinie III Wydział Karny wyrokiem z 30 kwietnia 2009 r. (sygn. akt III K 249/04) uznał skarżącego za winnego
popełnienia występku z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 229 § 1 k.k. i
za przestępstwo to, na podstawie art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 14 § 1 k.k. i art. 19 § 1 k.k., wymierzył karę pozbawienia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz grzywnę, obciążając jednocześnie skazanego opłatą karną i kosztami sądowymi.
Od powyższego wyroku obrońcy skarżącego