Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 21 czerwca 2017 r.
|
| Sygn. akt SK 35/15 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie
I
1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej z 10 kwietnia 2015 r. (wniesionej do Trybunału 13 kwietnia 2015 r.
– data nadania), uzupełnionej pismem procesowym z 16 lipca 2015 r., B.K.A. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności
§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461; dalej:
rozporządzenie z 2002 r.) z art. 2, art. 32 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Stan faktyczny poprzedzający wniesienie skargi konstytucyjnej.
Wyrokiem z czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w P. zasądził na rzecz skarżącej kwotę 22 500 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione
wypowiedzenie skarżącej umowy o pracę (art. 45 § 1 w związku z art. 471 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, ze zm.; dalej: k.p.) oraz kwotę 240 zł tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa prawnego, stanowiącej czterokrotność stawki minimalnej, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia
z 2002 r.
Od powyższego rozstrzygnięcia apelację złożyła strona pozwana, skarżąca zaś – zażalenie na wysokość przyznanych kosztów zastępstwa
prawnego.
W złożonym zażaleniu skarżąca argumentowała, że w sprawie zastosowanie powinny mieć § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt
5 w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. Na podstawie tych przepisów skarżąca powinna była otrzymać zwrot kosztów
zastępstwa prawnego w wysokości 7 200 zł (obliczonej na podstawie § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia
z 2002 r.), a nie 240 zł (obliczonej na podstawie § 12 ust. 1