Wyrok TK z dnia 26 kwietnia 2005, sygn. SK 36/03

1. Pismem z 14 marca 2003 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną dotyczącą zgodności art. 16, art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.; dalej ustawa o NSA) z art. 2, art. 7 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 184 zd. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.; dalej: Konwencja). Stwierdził, że kwestionowane przepisy naruszają: „prawo do kształtowania swej sytuacji w warunkach godziwego ryzyka prawnego (art. 2 Konstytucji w związku z art. 45 ust. l, art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz art. 184 /zdanie pierwsze/ Konstytucji)”, „prawo do otrzymania ustawowych uprawnień z jednoczesnym ustanowieniem gwarancji realizacji tych uprawnień (art. 2 i art. 7 Konstytucji w związku z art. 45 ust. l, art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz art. 184 /zdanie pierwsze/ Konstytucji)” oraz „prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 ust. l Konstytucji); którego to prawa do drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw nie może zamykać ustawa (art. 77 ust. 2 Konstytucji); tym samym przysługującego prawa do wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprawującego kontrolę nad działalnością administracji publicznej (zdanie pierwsze art. 184 Konstytucji), ze skargą na czynności organów administracyjnych”.

2. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Skarżący od 1990 r. wynajmował jednej z ambasad nieruchomość (grunt wraz z budynkiem jednorodzinnym i garażami, stanowiącymi jego część składową), z przeznaczeniem na rezydencję ambasadora, wykorzystywaną do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jego i jego rodziny oraz służby. Mocą umowy najemca