Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 czerwca 2020 r.
|
| Sygn. akt SK 36/19 |
Uzasadnienie
I
1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej z 6 grudnia 2018 r. (wniesionej do Trybunału tego samego dnia
– data nadania) A.D. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność:
1) art. 168 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej:
k.p.c.) w zakresie, w jakim:
a) nakłada na stronę, której korespondencja została doręczona dorosłemu domownikowi strony (tj. w trybie art. 138 § 1 k.p.c.),
ciężar wykazania, że strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, pomimo tego, iż strona o odebraniu
korespondencji przez domownika nie wiedziała,
b) pozbawia stronę postępowania cywilnego, której korespondencja została doręczona w trybie art. 138 § 1 k.p.c., prawa do
zaskarżenia wydanych orzeczeń (wyroków, postanowień, nakazów zapłaty)
– z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
2) art. 138 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim uzależnia skuteczność doręczenia wobec strony pisma sądowego, które zostało doręczone
dorosłemu domownikowi strony, tylko od tego, czy dorosły domownik strony podejmie się oddania jej pisma, a nie od tego, czy
korespondencja została faktycznie stronie doręczona, uzależniając tym samym skuteczność doręczenia od zachowania dorosłego
domownika (osoby trzeciej), a nie samej strony, przerzucając tym samym skutki zachowania (odpowiedzialność) osoby trzeciej
na stronę, z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji, a także z art. 49 w związku
z art. 51 Konstytucji.
1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 13 stycznia 2010 r. (sygn. akt […]) Sad Rejonowy w P.