Postanowienie TK z dnia 07 czerwca 2005, sygn. SK 38/04

1. W skardze do Trybunału Konstytucyjnego z 21 stycznia 2004 r. Marek Zmaliński wniósł o orzeczenie niezgodności art. 4011 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 190 ust. 4, art. 2, art. 32, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że 12 kwietnia 1991 r. wniósł pozew o uchylenie kilku uchwał spółdzielni. Ponieważ wyrok sądu apelacyjnego nie satysfakcjonował go, 17 listopada 1998 r. wniósł kasację do Sądu Najwyższego. Dnia 25 maja 2001 r. SN wydał postanowienie o nieprzyjęciu kasacji do rozpoznania. Podstawą był znowelizowany art. 393 k.p.c., który wszedł w życie 1 lipca 2000 r, ale z mocy art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554 ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca) miał zastosowanie do kasacji złożonych przed tą datą. Na skutek tego postanowienia wyrok sądu apelacyjnego wydany w sprawie skarżącego uprawomocnił się. Dnia 10 września 2001 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną domagając się orzeczenia niezgodności z Konstytucją art. 393 k.p.c. i art. 5 ust. 2 ustawy nowelizującej. Przed rozpoznaniem tej skargi, 4 czerwca 2003 r., Trybunał Konstytucyjny uznał przepis ustawy nowelizującej za sprzeczny z Konstytucją. Orzeczenie to, zdaniem skarżącego, otworzyło mu drogę do wznowienia postępowania w sprawie na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji. Skarżący wystąpił zatem do SN o wznowienie postępowania wszczętego jego kasacją. Postanowieniem z 10 października 2003 r. SN odrzucił jednak skargę o wznowienie powołując się na art. 4011 k.p.c.,