Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 czerwca 2020 r.
|
| Sygn. akt SK 38/19 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 23 października 2017 r. F.M. (dalej: skarżący) wniósł do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie,
że art. 24a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U.
z 2017 r. poz. 1383, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 53, ze zm.; dalej: u.e.r.) w zakresie, w jakim przyznaje emeryturę,
o której mowa w art. 24 tej ustawy, z urzędu zamiast renty z tytułu niezdolności do pracy osobie, która osiągnęła wiek uprawniający
do tej emerytury oraz podlegała ubezpieczeniu społecznemu albo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, od dnia osiągnięcia
przez rencistę wieku uprawniającego do emerytury, jest niezgodny z art. 32 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Skarżący, urodzony 18 października 1949 r., osiągnął wiek uprawniający do emerytury 18 czerwca 2015 r. W 1993 r. została
przyznana mu renta inwalidzka. W 2010 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ rentowy) przyznał skarżącemu rentę
z tytułu częściowej niezdolności do pracy, z kolei w 2011 r. – rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Renta z tytułu
całkowitej niezdolności do pracy miała przysługiwać mu do 18 czerwca 2015 r.
3 czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie emerytury. 18 czerwca 2015 r. ZUS przyznał mu emeryturę od 18 czerwca
2015 r. Jednak 30 czerwca 2015 r. skarżący cofnął wniosek z 3 czerwca 2015 r. i wniósł o wypłatę renty za okres od 18 czerwca
2015 r. do 30 czerwca 2015 r. 8 lipca 2015 r. ZUS umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem z 3 czerwca 2015 r. Jednocześnie
13 lipca 2015 r. ZUS z urzędu przyznał skarżącemu emeryturę od 18 czerwca 2015 r.
24 lipca 2015 r. skarżący złożył ponowny wniosek