Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 listopada 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 38/22 |
Uzasadnienie
I
1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej T.N. z 20 lipca 2021 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
tego samego dnia (data stempla pocztowego), zarzucono niezgodność art. 15zzs4 ust. 3 (w petitum skargi omyłkowo zapisanego jako art. „15zzzs4 ust. 3”) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.; dalej: ustawa marcowa),
w brzmieniu obowiązującym od 16 maja 2020 r. do 2 lipca 2021 r., z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej.
1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Decyzją z 5 września 2016 r. (nr […]) Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. określił skarżącemu przybliżone kwoty zobowiązania
podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w 2012 r., 2013 r. i 2014 r. oraz zabezpieczył
je na majątku skarżącego.
Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący.
Decyzją z 6 lutego 2017 r. (nr […]) Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego.
Wyrokiem z 2 lutego 2018 r. (sygn. akt […]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.:
– w punkcie 1 – uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w
Ostrołęce;
– w punkcie 2 – zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz skarżącego kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów
postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.
Skarżący nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną, natomiast pismem procesowym z