Postanowienie TK z dnia 10 marca 2009, sygn. SK 39/07

1. Dariusz P. wniósł 29 listopada 2006 r. skargę konstytucyjną uzupełnioną 30 stycznia 2007 r., w której stwierdził, że art. 263 § 3 i 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.), rozumiane w ten sposób, że dotyczą jedynie okresu stosowania tymczasowego aresztowania odpowiadającego rzeczywistemu pozbawieniu wolności na podstawie postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wydanego w danej sprawie, są niezgodne z art. 41 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 32 Konstytucji, gdyż pozbawiają tymczasowo aresztowanego należytej ochrony jego wolności, przewidzianej art. 263 § 3 i 4, w sytuacji gdy został on wcześniej pozbawiony wolności na podstawie orzeczeń zapadłych w innym postępowaniu. Skarżący zarzucił również art. 263 § 3 k.p.k. w zakresie, w jakim określa łączny czas stosowania tymczasowego aresztowania tylko do chwili wydania pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji, naruszenie art. 41 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 32 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, gdyż nie przewiduje maksymalnego okresu stosowania tymczasowego aresztowania w stosunku do osób, wobec których postępowanie karne toczy się od początku po uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: Dariusz P. został oskarżony o czyn z art. 282 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) i art. 189 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. (sygn. akt II K 46/06). W sprawie tej 1 września 2005 r. Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wydał wyrok skazujący (sygn. akt II K 624/03), który został uchylony wyrokiem Sądu Okręgowego w