Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 24 lutego 2021 r.
|
| Sygn. akt SK 39/19 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 września 2017 r. (data nadania), Z.W. (dalej: skarżący)
wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.
b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849; dalej: u.p.o.l.), w brzmieniu
obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., w zakresie, w jakim „uzależnia zakwalifikowanie gruntów, budynków i budowli podlegających
opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej
(co skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku od nieruchomości w wyższej stawce) wyłącznie od faktu prowadzenia przez osobę fizyczną
(będącą właścicielem nieruchomości) działalności gospodarczej, a niezależnie od tego czy grunty, budynki i budowle faktycznie
są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osobę fizyczną”, z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 Konstytucji
oraz z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konstytucji.
1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonych w N. Jest on również przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i
Informacji o Działalności Gospodarczej, prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą. Decyzją z 16 stycznia 2014 r. w
sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 rok, burmistrz miasta i gminy N. ustalił skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości
za 2014 rok według stawek właściwych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Skarżący, nie zgadzając się z tą decyzją, odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które decyzją z 6 sierpnia
2014 r., utrzymało