Postanowienie TK z dnia 03 lipca 2007, sygn. SK 4/07

1. W skardze konstytucyjnej z 24 lipca 2006 r. Zdzisław Ziemiec (dalej: skarżący), wniósł o stwierdzenie, że art. 5 w związku z art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692; dalej: ustawa zmieniająca k.c.) w związku z art. 4241 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. W rezultacie postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2006 r., w którym odmówiono nadania biegu skardze konstytucyjnej w zakresie dotyczącym art. 6 ustawy zmieniającej k.c., przedmiot kontroli został ograniczony do art. 5 ww. ustawy.

Zakwestionowanej regulacji skarżący zarzucił naruszenie prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz zamknięcie drogi sądowej dochodzenia wynagrodzenia za szkody związane z niezgodnym z prawem działaniem sądów (art. 77 ust. 2 Konstytucji) w zakresie, w jakim nie jest dopuszczalne wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w stosunku do orzeczeń wydanych w postępowaniu cywilnym, które stały się prawomocne przed 1 września 2004 r. Skarżący podniósł, że od dnia wejścia w życie Konstytucji ustawodawca zwykły był zobowiązany do stworzenia proceduralnych warunków do realizacji prawa do odszkodowania za niezgodne z prawem działania władzy publicznej. Tymczasem przepisy regulujące zasady dochodzenia odszkodowania za działania polegające na wydaniu niezgodnego z prawem orzeczenia sądu cywilnego zostały wprowadzone dopiero na mocy ustawy zmieniającej k.c. (weszła w życie 1 września 2004 r.) oraz ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98; dalej: