Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 maja 2010 r.
|
| Sygn. akt SK 4/08 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 29 grudnia 2006 r. Marcin Ledeman (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art.
1302 § 3 i art. 494 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej:
k.p.c.) w zakresie, w jakim stawiają formalną przeszkodę do sprawiedliwego rozpoznania sprawy przez sąd w postaci bezwzględnej
sankcji odrzucenia nienależycie opłaconych zarzutów od nakazu zapłaty wniesionych przez pełnomocnika – radcę prawnego bez
wezwania go przez sąd do uiszczenia brakującej opłaty i bez możliwości jej uzupełnienia po ich odrzuceniu, z art. 2, art.
32 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym i prawnym:
Postanowieniem z 7 sierpnia 2006 r. (sygn. akt I Nc 156/06) Sąd Rejonowy w Olkuszu, Wydział I Cywilny (dalej: Sąd Rejonowy),
odrzucił zarzuty skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego, od nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w Olkuszu
7 czerwca 2006 r. (sygn. akt I Nc 156/06) z powodu nienależytego uiszczenia opłaty. Sąd Rejonowy stwierdził, że radca prawny
reprezentujący skarżącego, wnosząc zarzuty od nakazu zapłaty obowiązany był uiścić kwotę 61 zł, a skoro uiścił 30 zł, to zgodnie
z art. 1302 § 3 i art. 494 § 1 k.p.c. zarzuty od nakazu zapłaty wniesione przez radcę prawnego należało odrzucić jako nieopłacone bez
wzywania o uiszczenie opłaty. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, które zostało oddalone przez Sąd Okręgowy
w Krakowie, Wydział II Cywilny-Odwoławczy, postanowieniem z 26 września 2006 r. (sygn. akt II Cz 2088/06).
1.2. W krótkim uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący wskazał, że kwestionowane przepisy k.p.c. pozbawiają stronę prawa
do sprawiedliwego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd