Wyrok TK z dnia 27 września 2012, sygn. SK 4/11

1. W skardze konstytucyjnej z 9 lutego 2009 r. Danuta Kuźnicka (dalej także: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że art. 4241 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), dodany przez art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), rozumiany w ten sposób, że od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe, przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jedynie wtedy, gdy niezgodność ta jest oczywista, rażąca i przybiera postać kwalifikowaną, jest niezgodny z art. 77 ust. 1 Konstytucji.

Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym.

18 marca 2005 r. skradziono samochód, który stanowił własność skarżącej. Pojazd był zamknięty i zabezpieczony blokadą. Wewnątrz znajdował się dowód rejestracyjny. Skarżąca zgłosiła szkodę ubezpieczycielowi, z którym wiązała ją umowa ubezpieczenia autocasco, i zażądała odszkodowania w kwocie 58 050 zł równej wartości pojazdu. Zakład ubezpieczeń odmówił wypłaty, odwołując się do postanowienia ogólnych warunków ubezpieczenia (dalej: o.w.u.), które wyłączało odpowiedzialność za szkody powstałe na skutek kradzieży auta pozostawionego bez nadzoru, jeżeli nie zabezpieczono z należytą starannością poza pojazdem m.in. dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu.

Wyrokiem z 21 marca 2006 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (sygn. akt XIII GC 593/05) zasądził na rzecz skarżącej od pozwanego zakładu ubezpieczeń całą żądaną kwotę 58 050 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania. Sąd stwierdził,