Postanowienie TK z dnia 25 stycznia 2017, sygn. SK 4/15

1. 9 maja 2013 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. z maja 2008 r., którym oddalono jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w G. z listopada 2007 r. Przesłankę wznowienia, jej zdaniem, stanowiło – przewidziane w art. 403 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) – wykrycie takich okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Postanowieniem z lipca 2013 r. Sąd Apelacyjny w G. odrzucił skargę o wznowienie postępowania, wskazując, że upłynął dwuletni termin na jej wniesienie, liczony od dnia uprawomocnienia się wyroku, określony przez znajdujący zastosowanie do postępowań w sprawach gospodarczych art. 47922 k.p.c. Rozważany przepis został wprawdzie uchylony, jednak podlega on dalszemu stosowaniu – zgodnie z regulacją intertemporalną – w odniesieniu do postępowań wszczętych przed jego derogacją. Zażalenie skarżącej na rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w G. zostało oddalone postanowieniem Sądu Najwyższego z marca 2014 r., który podzielił stanowisko sądu niższej instancji.

Po doręczeniu postanowienia Sądu Najwyższego, będącego ostatecznym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, co nastąpiło 14 lipca 2014 r., skarżąca wniosła skargę konstytucyjną. Przedmiotem skargi jest żądanie stwierdzenia niezgodności art. 47922 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym od 1 października 1989 r. do 3 maja 2012 r., w zakresie, w jakim odnosi się do skargi o wznowienie postępowania opartej na jednej z podstaw z art. 403 § 2 k.p.c., a mianowicie wykryciu takich okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Z treści pisma uzupełniającego z 17 listopada 2014 r. wynikałoby jednak, że art. 47922 k.p.c.