Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 października 2023 r.
|
| Sygn. akt SK 4/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego z datą nadania 18 czerwca 2019 r., R.Ś. (dalej: skarżący)
zarzucił niezgodność art. 12 ust. 2 pkt. 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm., obecnie:
Dz. U. z 2023 r. poz. 622, ze zm., dalej: u.k.p.) z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Wyrokiem z 22 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w K. (sygn. akt […]) uznał skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa prowadzenia
pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Skarżącemu wymierzono karę grzywny oraz na podstawie art. 42 § 2 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, ze zm.; dalej: k.k.) w związku z art. 43 § 1 k.k. orzeczono
wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 5 lat. Jeszcze przed wydaniem
wyroku, 17 października 2015 r., skarżącemu zatrzymano prawo jazdy kategorii B, B+E, C, C+E i przekazano Staroście W.
Starosta W. 22 czerwca 2016 r. wydał decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnień „w zakresie kat. B, B+E prawa jazdy”. 23 czerwca
2016 r. skarżący skierował do Starosty W. wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy z kategoriami C, C+E, które nie zostały
objęte sądowym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Decyzją z 17 sierpnia 2016 r. Starosta W. odmówił zwrotu prawa jazdy z uprawnieniami wskazanych kategorii skarżącemu. Starosta
odmowę uzasadniał powołaniem się na art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz art. 12 ust. 2 pkt. 2 i 3 u.k.p. Starosta stwierdził, że „osobie,
wobec której orzeczony został środek karny w postaci