Wyrok TK z dnia 19 października 1999, sygn. SK 4/99
Sygnatura
SK 4/99
Data orzeczenia
Sąd
Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj
Wyrok
Teza
Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że przepis nakładający na adwokatów-emerytów obowiązek opłacania składek od minimalnej podstawy wymiaru, bez możliwości proporcjonalnego zmniejszenia, narusza wolność wykonywania zawodu gwarantowaną w art. 65 ust. 1 Konstytucji RP.
Istota
Adwokat Józef B., pobierający emeryturę i wykonujący zawód w niepełnym wymiarze, zaskarżył decyzję ZUS nakładającą pełne składki ubezpieczeniowe bez uwzględnienia niepełnego wymiaru pracy. Sądy oddaliły jego odwołania, uznając że przepis § 10 rozporządzenia…
📖jeszcze 81 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: § 42 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (tekst jednolity z 1993 r. Dz.U. Nr 68, poz. 330; zm.: z 1994 r. Nr 25, poz. 86, Nr 140, poz. 769; z 1995 r. Nr 153, poz. 781; z 1996 r. Nr 111, poz. 532; z 1997 r. Nr 20, poz. 107; z 1998 r. Nr 76, poz. 493) w zakresie, w jakim odnosi się do adwokatów, którzy pobierają emeryturę, a zarazem nadal wykonują zawód indywidualnie lub wspólnie z innym adwokatem: 1. w części stanowiącej: “nie niższy jednak od kwoty odpowiadającej 60% przeciętnego wynagrodzenia”, 1) jest niezgodny z art. 65 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że dopuszcza sytuacje ograniczające dalsze wykonywanie zawodu przez adwokata, 2) nie jest niezgodny z art. 65 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. W pozostałym zakresie jest zgodny z art. 65 ust. 1 w związku z art. 2 i nie jest niezgodny z art. 65 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1. Decyzją z 21 października 1997 r. oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. ustalił, iż od Józefa B. została nieprawidłowo
obliczona składka na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne i fundusz pracy z tytułu wykonywanego w niepełnym wymiarze czasu
pracy – co wynikało z faktu pobierania przez uprawnionego emerytury – zawodu adwokata. W związku z tym oddział ZUS naliczył
zaległe składki nie widząc możliwości prawnych ich proporcjonalnego zmniejszenia w stosunku do czasu pracy.
Od powołanej decyzji ZUS Józef B. odwołał się do sądu pracy i ubezpieczeń I, a następnie II instancji. W obu instancjach sądy
nie podzieliły stanowiska skarżącego, zgodnie z którym w jego sprawie powinien znaleźć odpowiednie zastosowanie § 10 rozporządzenia
Rady Ministrów z 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania
do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (dalej: rozporządzenie) dający
podstawę do proporcjonalnego w stosunku do czasu pracy zmniejszenia składek. Sądy obu instancji przyjęły, że obowiązujący
stan prawny wyklucza obniżenie składek w stosunku do skarżącego na tej podstawie, ponieważ znajduje ona zastosowanie wyłącznie
do pracowników wykonujących zawód w ramach stosunku pracy.
Józef B. od orzeczenia sądu II instancji złożył kasację, która z przyczyn formalnych została oddalona. W tej sytuacji Józef
B. od ostatecznego orzeczenia złożył skargę do Trybunału Konstytucyjnego. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego
z 30 marca tego roku skarga została skierowana do merytorycznego rozpoznania.
2. Józef B. w skardze konstytucyjnej z 21 stycznia 1999 r. wniósł o stwierdzenie, że § 42 ust. 2 rozporządzenia jest niezgodny
z art. 2 i art. 65 ust. 1 i 4 konstytucji.