Wyrok TK z dnia 12 listopada 2002, sygn. SK 40/01

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej 11 lipca 2001 r., uzupełnionej pismem procesowym z 6 września 2001 r., zarzucono, że art. 21 i art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1986 r. – Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. Nr 36, poz. 180 ze zm.; dalej: p.a.s.c.) jest niezgodny z art. 51 ust. 2 i 4 Konstytucji, gdyż procedura sporządzania akt stanu cywilnego pozwala na gromadzenie przez organy władzy publicznej informacji innych niż niezbędne oraz uniemożliwia doprowadzenie do usunięcia z akt stanu cywilnego informacji nieprawdziwych.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:

Skarżący uznał Szymona M. za swoje dziecko, po tym jak sądownie obalone zostało domniemanie jego pochodzenia z małżeństwa matki ze Szczepanem M. Do aktu urodzenia małoletniego wpisana została wzmianka dodatkowa o uznaniu dziecka. W treści tego aktu, w rubryce „ojciec”, pozostawione zostały dane dotyczące Szczepana M., co do którego w czasie sporządzania aktu urodzenia działało domniemanie, że jest ojcem dziecka. Krzysztof Toboła wystąpił do sądu z wnioskiem o sprostowanie aktu urodzenia swojego syna, przez wykreślenie wszelkich zapisów dotyczących ojcostwa Szczepana M. Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej postanowieniem z 6 lipca 1998 r. (sygn. I Ns 132/98) oddalił wniosek, uznając, że akt urodzenia zawiera dane zgodne z prawdą i nie zachodzą przesłanki z art. 29 i art. 30 ustawy p.a.s.c. uzasadniające jego unieważnienie. Apelacja wniesiona przez skarżącego została oddalona przez Sąd Wojewódzki w Katowicach postanowieniem z 23 października 1998 r. (sygn. III Ca 969/98), z uwagi na to, że akt urodzenia Szymona T. odzwierciedla zaistniałe zdarzenia prawne i brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do sporządzenia nowego aktu urodzenia, sprostowania tego aktu czy też unieważnienia go przez sąd. Sąd Najwyższy postanowieniem z 29 marca