Wyrok TK z dnia 12 lipca 2016, sygn. SK 40/14

1. W skardze konstytucyjnej z 1 sierpnia 2014 r., Mieczysław Wiater (dalej: skarżący) wniósł o orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny, że art. 43 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (j.t. Dz.U.2010.77.512, ze zm.; dalej: uśp lub ustawa o świadczeniach) w zakresie, w jakim przyjęto, że podczas ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego termin obliczenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego to pełne miesiące kalendarzowe wyznaczające przerwę między upływem poprzedniego okresu pobierania zasiłku i rozpoczęciem kolejnego, różnicując w tym zakresie sytuację osób ubiegających się o prawo do tego zasiłku w zależności od tego, czy ich okres międzyzasiłkowy wynosił 3 miesiące i dłużej, czy 3 pełne miesiące kalendarzowe, w ten sposób, iż osobom, których przerwa międzyzasiłkowa wyniosła pełne 3 miesiące kalendarzowe, przyznano prawo do zasiłku chorobowego z podstawą liczoną od składek opłaconych w pełnej wysokości, zaś osobom, których przerwa międzyzasiłkowa wyniosła ponad 3 miesiące, lecz niepełne miesiące kalendarzowe, tego uprawnienia odmówiono, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji (i wywodzoną z niego zasadą sprawiedliwości społecznej).

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:

Decyzją z 2 marca 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) ustalił skarżącemu podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od 21 czerwca do 19 grudnia 2011 r. Jednocześnie ZUS odmówił skarżącemu dopłaty do zasiłku chorobowego, wskazując na brak podstaw do jej przyznania. Wyrokiem z 29 stycznia 2013 r. w sprawie VII U 313/12, Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie – VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie, które skarżący wniósł od powyższej decyzji. Wyrokiem z 12 grudnia 2013 r. w sprawie VIII Ua 15/13, Sąd Okręgowy w Lublinie – VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację złożoną