Wyrok TK z dnia 08 lipca 2002, sygn. SK 41/01

1. W skardze konstytucyjnej z 5 lutego 2001 r. Andrzej Smagalski wniósł o stwierdzenie niezgodności § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lutego 1989 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych (Dz. U. z 1989 r. Nr 8, poz. 50) w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie z dnia 6 kwietnia 1990 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 18 lutego 1989 r. (Dz. U. z 1990 r. Nr 24, poz. 139) z art. 7, art. 8, art. 83, art. 92 ust. 2 i art. 146 ust. 4 pkt 1 oraz z art. 21 ust. 3 ustawy o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 1982 r. Nr 32, poz. 214 ze zm.).

Skarga konstytucyjna została wniesiona w następującym stanie faktycznym. Skarżący był zatrudniony jako komornik Sądu Rejonowego w Choszcznie od 15 kwietnia 1989 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 27 czerwca 1997 r. skarżący został skazany za przestępstwo z art. 246 § 2 ustawy z 19 kwietnia 1969 r. – Kodeks karny na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy zawiesił warunkowo wykonanie kary pozbawienia wolności i wymierzył grzywnę w wysokości 2000 złotych z zamianą w razie nieuiszczenia na karę dwustu dni pozbawienia wolności. Ponadto sąd orzekł karę dodatkową zakazu wykonywania zawodu komornika na okres trzech lat. Zgodnie z ustaleniami sądu, skarżący, w okresie od lipca 1992 r. do końca sierpnia 1993 r., działając jako komornik Sądu Rejonowego w Choszcznie nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z zarządzenia nr 14 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 17 czerwca 1992 r. Wbrew postanowieniom wymienionego aktu normatywnego odprowadzał on na rachunek dochodów budżetowych Sądu Rejonowego jedynie 60% pobranych opłat egzekucyjnych zamiast całości, traktując zatrzymaną bezprawnie kwotę jako