Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 listopada 2023 r.
|
| Sygn. akt SK 41/22 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 4 marca 2022 r. Z.P. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 39 ust. 1 ustawy
z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości
warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. poz. 718, ze zm.; dalej: ustawa reprywatyzacyjna) w zakresie, „w jakim
decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3a i 4 [tej ustawy] oraz ostateczna decyzja właściwego organu wydana na skutek
decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3 [tej ustawy], zawierająca odmienne rozstrzygnięcie niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna,
nie stanowią podstawy wznowienia postępowania cywilnego o zapłatę odszkodowania lub dotyczącego zapłaty wynagrodzenia za bezumowne
korzystanie z nieruchomości przez lokatorów nieruchomości budynkowych odzyskiwanych”, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 32
ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
Decyzją z 8 października 1998 r., nr […], Prezydent m.st. Warszawy rozstrzygnął o uwłaszczeniu nieruchomości położonej w Warszawie
przy ul. […] w granicach dawnej hipoteki […] (dalej: decyzja z 1998 r.).
Wyrokiem z 24 października 2012 r., sygn. akt […], Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie (dalej: Sąd Okręgowy) zasądził
od skarżącej na rzecz powodów lub ich następców prawnych uwłaszczonych decyzją z 1998 r. wynagrodzenie za bezumowne korzystanie
z lokalu usytuowanego w budynku przy ul. […] w Warszawie.
Decyzją z 16 marca 2021 r., nr […], Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich stwierdziła wydanie decyzji
Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 8 października 1998 nr […], dotyczącej uwłaszczenia powodów ze sprawy o sygn. akt […] lub
ich poprzedników prawnych na nieruchomości położonej w Warszawie przy ulicy […] w granicach dawnej hipoteki […], z naruszeniem
prawa. Decyzja