Postanowienie TK z dnia 20 grudnia 2007, sygn. SK 42/06

1. Pismem z 26 października 2005 r. Waldemar Korwin-Kiernożycki wniósł skargę konstytucyjną dotyczącą zgodności art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641, ze zm.; dalej: u.S.C.) w zakresie, w jakim jest on przesłanką zwolnienia ze służby funkcjonariusza, przeciwko któremu akt oskarżenia wniesiono przed dniem wejścia w życie przepisu (czyli przed 10 sierpnia 2003 r.) i przeciwko któremu postępowanie karne toczy się już w czasie jego obowiązywania, z art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji (zasadą lex retro non agit), art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zasadą proporcjonalności), art. 2, art. 32, art. 60, art. 65 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W zakresie, w jakim skarżący kwestionował zgodność art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122; dalej: nowela kwietniowa) skardze – w toku wstępnego rozpoznania – nie nadano biegu.

Stan faktyczny, leżący u podstaw skargi, przedstawia się następująco. Dyrektor Izby Celnej, 5 listopada 2003 r., zwolnił skarżącego ze służby, bo otrzymał z sądu rejonowego informację o wniesieniu przeciwko niemu – w grudniu 1997 r. – aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego (art. 266 § 1 i 4 k.k. z 1969 r. – poświadczenie przez funkcjonariusza publicznego nieprawdy w wystawianym dokumencie w celu osiągnięcia korzyści). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzja została utrzymana w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) oddalił skargę kasacyjną. W toku postępowania skarżący wielokrotnie podnosił, że