Postanowienie TK z dnia 01 kwietnia 2009, sygn. SK 42/07

1. Skargą konstytucyjną z 26 lutego 2007 r. skarżący wniósł o stwierdzenie, że art. 14 ust. 2, art. 100 ust. 2 oraz art. 149 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398; dalej: ustawa o kosztach sądowych lub u.k.s.c.) naruszają: a) art. 2 Konstytucji i wyrażone w nim zasady zaufania obywatela do państwa i prawa i pewności prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej, b) art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji, wyrażające zakaz naruszania słusznie nabytych praw i zasady sprawiedliwości społecznej, c) art. 1 Konstytucji, wyrażający zasadę państwa prawnego, d) art. 45 ust. 1 Konstytucji, wyrażający prawo obywatela do sądu, e) art. 77 ust. 2 Konstytucji, wyrażający zakaz zamykania obywatelowi prawa do dochodzenia swych roszczeń przed sądem, f) art. 32 Konstytucji, wyrażający zasadę równości i zakaz dyskryminacji obywateli w życiu społecznym bez względu na jego przyczynę, g) art. 78 Konstytucji, wyrażający prawo do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym i prawnym:

W ramach sprawy o odszkodowanie toczącej się przed Sądem Okręgowym w Koszalinie, Wydziałem I Cywilnym, postanowieniem z 2 października 2002 r. przyznano skarżącemu całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Wyrokiem z 28 kwietnia 2006 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy w Koszalinie, Wydział I Cywilny, oddalił wniesione przez skarżącego powództwo. Apelacja skarżącego złożona od powyższego postanowienia została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 6 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu orzeczenia sąd wskazał na przepisy ustawy o kosztach sądowych, wprowadzające obowiązek uiszczania opłaty podstawowej w wysokości 30 zł, także wtedy, gdy osoba, której opłata dotyczy, została zwolniona przez sąd w całości od kosztów sądowych. Nieuiszczenie tej