Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 marca 2017 r.
|
| Sygn. akt SK 42/14 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 14 czerwca 2013 r. spółka S.A. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca spółka albo skarżąca) wniosła
o stwierdzenie niezgodności:
a) art. 3 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 3 ust. 3 pkt 7 lit. a oraz art. 3 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 lit. a i b w związku z art.
7 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych (Dz. U. Nr 97, poz. 799, ze zm.;
dalej: ustawa o funduszach) z art. 64 Konstytucji;
b) art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. a i b oraz art. 6 ust. 2-6 w związku z art. 3 ust. 2 pkt 7, ust. 4 i ust. 5 pkt 1 lit. a i b oraz
art. 7 ust. 3 ustawy o funduszach z art. 64 ust. 1 i 3 oraz z art. 84 Konstytucji.
1.1. Skarga została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego: Skarżąca spółka prowadziła działalność gospodarczą
w zakresie uboju drobiu. Zgodnie z wymo-giem, wynikającym z ustawy o funduszach, spółka pobrała od dostawców zbywających jej
drób żywy wpłaty w wysokości 0,1% od wartości netto dostarczonego drobiu na podstawie faktur wystawianych przez zbywców. Spółka
wyliczyła kwotę ok. 26 121 zł, którą wykazała w deklaracji FPZ_fl z 24 listopada 2009 r. złożonej do Agencji Rynku Rolnego
(dalej: ARR).
5 sierpnia 2010 r. skarżąca spółka wystąpiła do ARR o stwierdzenie nadpłaty z tytułu wpłaty na Fundusz Promocji Mięsa Drobiowego
(dalej: FPMD) za III kwartał 2009 r. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa). Spółka wskazała, że „nienależność” zapłaconego podatku nie
została ustawowo zdefiniowana i może mieć różne podstawy.