Postanowienie TK z dnia 14 grudnia 2010, sygn. SK 43/09

1. Skargą konstytucyjną z 11 maja 2009 r., uzupełnioną pismem procesowym z 10 sierpnia 2009 r., skarżący Henryk Grynberg zakwestionował zgodność: 1) art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 424, ze zm.; dalej: ustawa o IPN) z art. 47 oraz z art. 51 ust. 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 32 ust. 4 ustawy o IPN z art. 45 Konstytucji; 3) art. 32 ust. 6 ustawy o IPN w zakresie, w jakim pozbawia skarżącego możliwości uzyskania pisemnego uzasadnienia orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym, z art. 45 Konstytucji; 4) art. 32 ust. 8 ustawy o IPN w zakresie, w jakim nakazuje stosowanie do skargi kasacyjnej przepisów wskazanych w punktach 3 oraz 4 skargi, z art. 45 Konstytucji.

Uzasadniając zarzuty w zakresie niezgodności zaskarżonych przepisów z powołanymi wzorcami kontroli, skarżący wskazał, że łączy je z wydanymi w jego sprawie decyzjami organów administracji publicznej oraz z dotyczącymi go orzeczeniami sądów administracyjnych. Skarżący podkreślił, że wydane w jego sprawie decyzje organów administracji publicznej naruszają jego prawa konstytucyjne przez uniemożliwienie mu wglądu w dotyczące go dokumenty zgromadzone w Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej: IPN). Wgląd w te dokumenty mają natomiast dziennikarze, którzy na ich podstawie sformułowali zarzut współpracy skarżącego z organami bezpieczeństwa PRL. Skarżący nie jest w stanie podjąć merytorycznej polemiki ze sformułowanym w tym zakresie zarzutem. Skarżący podkreślił, że dotyczące go orzeczenia sądów administracyjnych zostały wydane na posiedzeniach niejawnych, bez pisemnego uzasadnienia.

W dalszej części uzasadnienia skargi konstytucyjnej skarżący wskazał, że podstawą odmowy udostępnienia mu dokumentów znajdujących się w zbiorach IPN był art. 31 ust.