Postanowienie TK z dnia 16 października 2019, sygn. SK 43/19

1. Pismem z 11 września 2017 r. A.J. (dalej: skarżący) wniósł do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną o treści wskazanej w komparycji niniejszego postanowienia.

2. W piśmie z 18 lipca 2019 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował, że nie przystępuje do niniejszej sprawy.

3. W piśmie z 29 sierpnia 2019 r. Prokurator Generalny wniósł o umorzenie postępowania z powodu niedopuszczalności orzekania, wobec utraty mocy obowiązującej zaskarżonego przepisu i braku konieczności wydania w tej sprawie przez Trybunał orzeczenia dla ochrony konstytucyjnych praw i wolności skarżącego.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Skarżący w swojej skardze zakwestionował zgodność art. 138 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2019 r. poz. 821, ze zm.; dalej: k.w.) w zakresie, w jakim „nie przewiduje braku odpowiedzialności za wykroczenie z tego przepisu w sytuacji odmowy świadczenia usługi przez osobę zawodowo zajmującą się działalnością tego rodzaju, z uwagi na niezgodność treści lub formy usługi żądanej przez kontrahenta z sumieniem, przekonaniami i wyznawanymi wartościami”, z art. 53