Postanowienie TK z dnia 15 kwietnia 2009, sygn. SK 44/08

1. Skargą konstytucyjną z 29 stycznia 2007 r. skarżący Wacław Zygmunt Rafałowski zakwestionował zgodność art. 100 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: ustawa o kosztach sądowych) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Problem konstytucyjny objęty badaną skargą konstytucyjną powstał w związku z postępowaniem cywilnym zainicjowanym przez skarżącego pozwem o zapłatę. W pozwie skarżący zamiast adresu zamieszkania pozwanego wskazał adres prowadzonej przez niego kancelarii adwokackiej. Wezwany do uzupełnienia braku formalnego pozwu poprzez wskazanie adresu zamieszkania pozwanego w terminie siedmiu dni pod rygorem zwrotu pozwu, skarżący wystąpił do Centralnego Biura Adresowego o udostępnienie adresu pozwanego, którego jednak w zakreślonym przez sąd terminie nie otrzymał, a co za tym idzie – nie uzupełnił braku formalnego. W tej sytuacji przewodniczący I Wydziału Sądu Okręgowego w Lublinie zarządził zwrot pozwu. Od tego zarządzenia skarżący złożył zażalenie, wnosząc jednocześnie o zwolnienie od kosztów zażalenia. Postanowieniem z 26 czerwca 2006 r. (sygn. akt I C 204/06) Sąd Okręgowy w Lublinie, I Wydział Cywilny, zwolnił skarżącego od opłaty od zażalenia. Następnie skazany został wezwany do uiszczenia opłaty podstawowej od zażalenia. Skarżący opłaty nie uiścił, złożył natomiast wniosek o zwolnienie z tego obowiązku. Postanowieniem z 14 sierpnia 2006 r. (sygn. akt I C 204/06) tenże sąd odrzucił zażalenie skarżącego, wskazując, że w świetle ustawy o kosztach sądowych wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty podstawowej nie jest dopuszczalny. Zgodnie z art. 14 ust. 2 tej ustawy strona, którą zwolniono z kosztów sądowych, ma obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej.

W ocenie skarżącego art. 100 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy o