Postanowienie TK z dnia 25 września 2013, sygn. SK 44/12

1. Skarżący D.B. w skardze konstytucyjnej z 14 marca 2012 r. wniósł o stwierdzenie, że art. 247 § 3 w związku z art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112, ze zm.; dalej; k.w. lub kodeks wyborczy) w zakresie, w jakim stanowi, że mandat posła elekta będącego prokuratorem w stanie spoczynku wygasa, jeżeli zainteresowany nie złoży Marszałkowi Sejmu w terminie określonym w tym przepisie oświadczenia o zrzeczeniu się prokuratorskiego stanu spoczynku, jest niezgodny z art. 60 i art. 99 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 103 ust. 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący od 1 maja 2010 r. jest prokuratorem w stanie spoczynku. W wyborach do Sejmu, które odbyły się 9 października 2011 r., uzyskał on mandat posła. Postanowieniem z 27 października 2011 r. Marszałek Sejmu stwierdził wygaśnięcie mandatu poselskiego skarżącego, gdyż w przewidzianym w prawie terminie skarżący nie złożył oświadczenia o zrzeczeniu się prokuratorskiego stanu spoczynku. Od tego postanowienia skarżący wniósł odwołanie do Sądu Najwyższego, który postanowieniem z 9 listopada 2011 r., sygn. akt III SW 169/11, nie uwzględnił odwołania. Kolejnym postanowieniem wydanym 29 listopada 2011 r., sygn. akt III SO 12/11, SN odrzucił apelację skarżącego, uznając, że od orzeczeń wydawanych w trybie art. 250 § 2 k.w. nie przysługują jakiekolwiek środki zaskarżenia.

W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem zajętym przez Marszałka Sejmu i Sąd Najwyższy, mandat posła elekta będącego prokuratorem w stanie spoczynku wygasa z mocy prawa, jeżeli zainteresowany nie zrzeknie się stanu spoczynku w terminie zawitym określonym w art. 247 § 3 k.w. Takie stanowisko podziela również doktryna prawa. Choć przepis ten