Postanowienie TK z dnia 28 lutego 2018, sygn. SK 45/15

1. W skardze konstytucyjnej z 22 lipca 2013 r. (data nadania) spółka EDF Wybrzeże S.A. (obecnie EDF Polska S.A. z siedzibą w Warszawie; dalej: skarżąca, spółka) zakwestionowała zgodność art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm.; dalej: u.p.o.l. lub ustawa o podatkach i opłatach lokalnych) oraz w związku z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.; dalej: prawo budowlane) z art. 2, art. 7, art. 10, art. 22, art. 64 ust. 1 i 3, art. 84, art. 95 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji. Zdaniem skarżącej, zakwestionowane przepisy w zakresie, w jakim odwołują się do otwartego katalogu budowli i sprzyjają stosowaniu przepisów podatkowych w drodze analogii (obejmując zakresem opodatkowania budowle niewskazane wprost w normach rangi ustawowej), umożliwiają opodatkowanie podatkiem od nieruchomości urządzeń technicznych posadowionych na fundamentach jako całość i naruszają wyżej wskazane przepisy Konstytucji.

Podstawą skargi konstytucyjnej był następujący stan faktyczny i prawny: Prezydent miasta Gdańska (dalej: prezydent) określił wysokość zobowiązania spółki z tytułu podatku od nieruchomości w taki sposób, że – zgodnie z ustaleniami spółki – elektrofiltr podlegał opodatkowaniu wraz z fundamentem, na którym był postawiony. Później spółka uznała, że przyjęta przez nią kwalifikacja prawnopodatkowa była błędna i podatkiem od nieruchomości objęty powinien być jedynie fundament, na którym stoi elektrofiltr. W związku z tym spółka wystąpiła o zwrot podatku w części obejmującej podatek naliczony od elektrofiltru. Prezydent wniosek uwzględnił, jednak decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO). Ponownie rozpatrując sprawę, prezydent