Wyrok TK z dnia 06 października 2009, sygn. SK 46/07

1. W skardze konstytucyjnej z 11 lipca 2006 r. skarżący kwestionuje zgodność art. 263 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm., dalej: k.p.k.), z art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Przepis ten był podstawą prawną postanowienia o przedłużeniu stosowania środka zapobiegawczego (tymczasowego aresztowania) wobec skarżącego, który zarzuca, że nie przewiduje on górnej granicy, po osiągnięciu której dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania byłoby bezwzględnie niedopuszczalne. Skarżący wywodzi, że dla porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz skutecznego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości nie jest konieczny brak ograniczeń czasowych w stosowaniu aresztu i dodaje, że możliwość długotrwałego i de facto nielimitowanego aresztowania sprzyjać może przewlekłości postępowania karnego, a szerzej – stawia interes wymiaru sprawiedliwości ponad wolnością osobistą jednostki, przez co narusza istotę wolności osobistej i nie spełnia wymogu konieczności w demokratycznym państwie.

Skarżący zakwestionował także konstytucyjność art. 598 § 1 k.p.k., który stanowi, że „terminy przewidziane w art. 263 biegną w stosunku do osoby wydanej od chwili przejęcia tej osoby przez właściwe organy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”. W tym zakresie Trybunał Konstytucyjny wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez dokładne określenie, w jaki sposób zaskarżony art. 598 § 1 k.p.k. narusza wskazane w skardze konstytucyjne prawa i wolności. Skarżący nie spełnił tego warunku, w związku z czym Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt Ts 177/06, odmówił nadania skardze w tym zakresie dalszego biegu.

Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym.

Skarżący został zatrzymany po raz pierwszy 8 października 2001 r. i tymczasowo aresztowany na okres 3 miesięcy na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Katowicach. Został zwolniony na mocy