Wyrok TK z dnia 16 grudnia 2020, sygn. SK 46/19

1. Zgodnie z art. 42 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1444, ze zm.; dalej: k.k. lub kodeks karny), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, ze zm.; dalej: nowelizacja z 2015 r.), obowiązującym od 18 maja 2015 r., „Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 lub jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami”.

2. W skardze konstytucyjnej z 4 grudnia 2017 r. D.W. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 42 § 3 k.k., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 nowelizacji z 2015 r., w zakresie, w jakim nakazuje sądowi powszechnemu orzeczenie obligatoryjnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio wobec sprawcy przestępstw wymienionych w tym przepisie, z art. 10 w związku z art. 175 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Ze względu na wniesienie przez skarżącego skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego (dalej: SN) Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 15 stycznia 2019 r., sygn. Ts 226/17 (niepubl.), postanowił zawiesić postępowanie na podstawie art. 78 ustawy z dnia