Postanowienie TK z dnia 27 lutego 2013, sygn. SK 47/12

1. W skardze konstytucyjnej z 4 maja 2010 r. Tomasz W. wniósł o stwierdzenie, że art. 3941 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim nie daje podstaw do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, o których po raz pierwszy rozstrzygał sąd drugiej instancji, jest niezgodny z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1, w związku z art. 45 ust. 1 oraz w związku z art. 32 Konstytucji.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego: Skarżący (adwokat wpisany na listę adwokatów prowadzoną przez Okręgową Radę Adwokacką we Wrocławiu) został wyznaczony jako pełnomocnik z urzędu do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu. Po zapoznaniu się ze sprawą skarżący uznał, iż brak jest podstaw prawnych do wykonania powierzonej mu czynności procesowej. Sporządził zatem opinię prawną, którą przekazał reprezentowanej wnioskodawczyni, Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej, oraz poinformował o niej Sąd Okręgowy. Następnie zwrócił się do sądu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, ale mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych nie przedstawił sądowi wspomnianej opinii prawnej, wyjaśniając, że informacje w niej zawarte objęte są tajemnicą adwokacką. Postanowieniem z 29 marca 2010 r. (sygn. akt II Co 4/09) Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącemu kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wnioskodawczyni. Już po wniesieniu skargi konstytucyjnej skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego, które zostało odrzucone postanowieniem Sądu Najwyższego z 14 lipca 2010 r. (sygn. akt V CZ 51/10).

1.2. W uzasadnieniu przedłożonej skargi konstytucyjnej wskazano, że postanowienie sądu drugiej instancji rozstrzygające po raz pierwszy