Wyrok TK z dnia 13 grudnia 2017, sygn. SK 48/15

1. W wyroku z 13 grudnia 2017 r., sygn. SK 48/15 (OTK ZU A/2018, poz. 2), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785, ze zm.; aktualnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1170; dalej: u.p.o.l. lub ustawa o podatkach lokalnych) w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji.

2. 13 września 2019 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek T S.A. (dalej: spółka lub wnioskodawca) o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku z 13 grudnia 2017 r., sygn. SK 48/15, polegające – jak zastrzegła spółka – na wyjaśnieniu, że przedmiotem kontroli konstytucyjności w powołanym wyroku nie była norma prawna wyinterpretowana na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.; aktualnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm.; dalej: p.b. lub prawo budowlane), a więc rozważanego wyroku nie można traktować jako podstawy uznania kontenerów telekomunikacyjnych za budowle dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości z tego powodu, iż nazwa „kontener” występuje w art. 3 pkt 5 p.b. W konsekwencji, zdaniem wnioskodawcy, należy przyjąć, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.,