Wyrok TK z dnia 12 maja 2017, sygn. SK 49/13

1. W skardze konstytucyjnej Falubaz Polska spółka akcyjna spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w Zielonej Górze wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 179 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. Nr 145, ze zm.; dalej: prawo wodne) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 i art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji, ewentualnie o stwierdzenie, że art. 179 ust. 2, 3 i 4 prawa wodnego w zakresie, w jakim wyłącza legitymację podmiotów posiadających interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku decyzji starosty o stwierdzeniu nieważności uchwał organów spółek wodnych lub bezczynności starosty w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał organów spółek wodnych, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 i art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego i prawnego. Starosta powiatu zielonogórskiego, będący organem nadzorczym wobec Oczyszczalni Ścieków „Łącza” spółki wodnej z siedzibą w Łężycy, której członkiem była skarżąca spółka, 1 czerwca 1999 r. zawarł porozumienie z prezydentem miasta Zielona Góra, w którym powierzył mu prowadzenie niektórych spraw z zakresu swej właściwości, w tym między innymi dotyczących wymienionej spółki wodnej. Na podstawie tego porozumienia prezydent miasta Zielona Góra zatwierdził kolejne zmiany statutu spółki wodnej, nie stwierdził jednak nieważności doręczonych mu uchwał walnego zgromadzenia dotyczących sprawozdania finansowego, sprawozdania likwidacyjnego oraz wykreślenia spółki z katastru wodnego.

Skarżąca spółka zakwestionowała przede wszystkim skuteczność zawartego porozumienia, ale także decyzje wydane na jego podstawie oraz niewydanie decyzji w sprawie nieważności uchwał podjętych przez organ spółki wodnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, rozpoznając odwołania skarżącej spółki, w wyrokach z