Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 marca 2025 r.
|
| Sygn. akt SK 49/21 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 21 kwietnia 2021 r. (data wpływu do TK) N.K. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie, „że:
art. 12 ust. 2 ustawy z 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321) w związku z art. 77 ustawy
o księgach wieczystych i hipotece (t.j.: Dz.U. 2019 poz. 2204) w zakresie, w jakim ustanawia zakaz sądowej waloryzacji przedawnionego
roszczenia zabezpieczonego hipoteką zwykłą umowną ustanowioną w okresie od 30 października 1950 r., do 01 października 1990
r., jest niezgodny z art. 32 § 1 oraz 64 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej” (skarga, s. 1).
Zaskarżony art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321; dalej:
ustawa zmieniająca) ma następujące brzmienie: „Do zobowiązań pieniężnych powstałych od dnia 30 października 1950 r., jeszcze
nie przedawnionych i nie wykonanych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 3581 § 3 Kodeksu cywilnego tylko do świadczeń w części nie wykonanej”.
Powołany w zaskarżonym przepisie art. 3581 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740) stanowi: „W razie istotnej zmiany siły
nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego,
zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w orzeczeniu lub umowie”.
Natomiast powołany związkowo art. 77 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz.
2204; dalej: u.k.w.h.) stanowi: „Przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela
hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej. Przepisu tego nie stosuje się do roszczeń o świadczenia
uboczne”.