Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 listopada 2011 r.
|
| Sygn. akt SK 5/10 |
Uzasadnienie:
I
1. W piśmie z 21 czerwca 2007 r. Jarosław Wernikowski (dalej: skarżący) wystąpił ze skargą konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego
w sprawie zbadania zgodności art. 302 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz.
555, ze zm., dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 7, art. 42 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 49 zdanie drugie ustawy z dnia 18 grudnia
1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz.
424; dalej: ustawa o IPN) z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarga była przedmiotem kontroli wstępnej przeprowadzonej przez Trybunał Konstytucyjny, który postanowieniem z 17 lutego 2010
r., sygn. Ts 142/07, odmówił nadania dalszego biegu skardze w zakresie dotyczącym badania zgodności art. 302 § 2 k.p.k. z
art. 2, art. 7 i art. 42 ust. 1 i 2 Konstytucji, stwierdzając, że przywołane przepisy ustawy zasadniczej nie mogą stanowić
samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu skargowym, nie są bowiem źródłem, ani wolności ani praw konstytucyjnych. Trybunał
w przywołanym postanowieniu stwierdził, że zarzut naruszenia prawa do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji) jest bezzasadny,
jak również skarżący nie wykazał niezgodności z art. 42 ust. 1 Konstytucji. Ponadto Trybunał podzielił dominujący w orzecznictwie
pogląd, że art. 2 Konstytucji wyrażający zasadę demokratycznego państwa prawnego nie może być traktowany jako ogólny i zastępczy
wzorzec kontroli konstytucyjności wobec innych przepisów statuujących bezpośrednio prawa i wolności konstytucyjne. Odnosząc
się do art. 7 Konstytucji, stwierdził, że zawarta w nim zasada legalizmu wyraża nakaz działania organów władzy publicznej
w granicach wyznaczonych przez prawo, nie wyraża natomiast żadnych wolności lub praw jednostki.
1.1. Sprawa, w związku z którą została wniesiona skarga, powstała