Postanowienie TK z dnia 25 kwietnia 2024, sygn. SK 5/21

1. A.K. (dalej: skarżący) jest spadkobiercą byłej właścicielki nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. 11 października 2006 r. złożył wniosek o wydanie decyzji na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2097; dalej: u.r.p.r.), potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez matkę nieruchomości obejmujących majątek w miejscowości Ś. wraz z przyległością w miejscowości K. Wojewoda […] decyzją nr 1994/2014 z 3 listopada 2014 r. oraz decyzją nr 2290/2015 z 18 czerwca 2015 r. (dalej: decyzje pierwotne) potwierdził skarżącemu prawo do rekompensaty w związku z pozostawieniem wskazanych nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

10 lutego 2016 r. skarżący otrzymał z ukraińskiego Archiwum Państwowego Obwodu T. dokumenty, z których wynikało, że do jego matki należał również majątek U., nieobjęty decyzjami pierwotnymi. W związku z tym 26 lutego 2016 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tymi decyzjami z uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych zarówno organowi orzekającemu w sprawie, jak i wnioskodawcy. Postanowieniem nr 610/2016 z 10 maja 2016 r. Wojewoda […] wznowił postępowanie, a następnie decyzją nr 2767/2016 z 29 czerwca 2016 r. odmówił uchylenia decyzji pierwotnych. Organ pierwszej instancji stwierdził, że we wniosku z 11 października 2006 r. skarżący domagał się rekompensaty za nieruchomości pozostawione w miejscowościach Ś. i K., a tym samym wniosek był ograniczony do tych nieruchomości. Złożone obecnie dokumenty dotyczące nieruchomości należących do majątku U. nie stanowią zatem nowych okoliczności lub dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.