Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 maja 2005 r.
|
| Sygn. akt SK 50/04 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 29 kwietnia 2004 r. Wojciech Godziński wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 393 § 1 i 3937 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący, w wyniku wydania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie wyroku 24 marca 2003 r., został zobowiązany do zapłaty z ustawowymi
odsetkami i kosztami procesu opłat z tytułu bezumownego zajęcia terenu na targowisku. Sąd Najwyższy postanowieniem z 18 grudnia
2003 r. odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdyż nie doszło do nieważności postępowania ani też zaskarżone orzeczenie
w sposób oczywisty nie narusza prawa. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się również istotnego zagadnienia prawnego ani też potrzeby
wykładni przepisów prawnych w niniejszej sprawie.
2. Pismem z 15 marca 2005 r. stanowisko w sprawie przedstawił Marszałek Sejmu. Wniósł on o stwierdzenie, że art. 393 § 1 i
art. 3937 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim przepisy te „pozwalają na wydanie prawomocnego orzeczenia o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania
w składzie jednego sędziego”, są zgodne z art. 2 i art. 45 ust. 1 oraz nie są niezgodne z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Marszałek Sejmu w uzasadnieniu do stanowiska Sejmu stwierdził, że Konstytucja nie ustanawia nakazu zaskarżalności orzeczeń
sądowych zapadłych w drugiej instancji. Podniósł również, że w przedmiotowym zakresie nie dochodzi do zróżnicowania podmiotowego,
a więc zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji jest bezzasadny. Nie naruszono również zasady przyzwoitej legislacji,
gdyż postępowanie kasacyjne ma charakter fakultatywny i kontrolny, a kryteria odmowy przyjęcia kasacji określił sam ustawodawca
w granicach upoważnienia konstytucyjnego. Jak przypomina Marszałek Sejmu, zgodnie z art. 3937