Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 marca 2023 r.
|
| Sygn. akt SK 50/21 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 13 lutego 2020 r. M.Ś. (dalej: skarżący) wniósł do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie,
że art. 93 ust. 3 w związku z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020
r. poz. 65; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 344; dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami, u.g.n.) w związku z art. 11 ust.
1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161; obecnie: Dz. U. z 2022
r. poz. 2409; dalej: u.g.r.l.) – w zakresie, w jakim przez nieprecyzyjne sformułowanie treści przepisu umożliwia przyjęcie
różnych sposobów wykładni pojęcia „dostęp do drogi publicznej”, w tym i taki, że wystarczy zapewnienie „hipotetycznego” dostępu
do drogi publicznej w czasie procedury podziału nieruchomości – jest niezgodny z:
a) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3, art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji,
b) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3, art. 22, art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji.
1.1. Skarżący – osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą (działalność deweloperską) – nabył w lutym 2016 r. w celu
realizacji inwestycji budowlanej własność działki wyodrębnionej w wyniku podziału nieruchomości rolnej, dokonanego na wniosek
poprzedniego właściciela. Zgodnie z treścią decyzji podziałowej oraz aktu notarialnego sprzedaży gruntu, nabyta nieruchomość
miała posiadać dostęp do drogi publicznej.
7 lipca 2016 r. skarżący otrzymał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę ze względu
na brak dostępu nabytej działki do drogi publicznej. W związku z tym skarżący złożył do samorządowego kolegium odwoławczego
wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej.