Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 czerwca 2005 r.
|
| Sygn. akt SK 52/03 |
Uzasadnienie:
I
1. Skarżący w pismach z 20 maja 2003 r. i 2 kwietnia 2004 r. (sprostowanie) wniósł o stwierdzenie, że przepisy § 2 ust. 1
i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie
przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349
ze zm.; dalej: rozporządzenie o kosztach), są niezgodne z Konstytucją ponieważ zostały wydane z naruszeniem zasad przyzwoitej
legislacji (art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji), a ponadto naruszają konstytucyjne zasady równości (art. 32 Konstytucji),
wolności gospodarczej (art. 22 Konstytucji) i prawa do sądu (art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji)
Skarga oparta została na następującym stanie faktycznym.
Skarżący, działając za pośrednictwem radcy prawnego, wystąpił do sądu o nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty, wnosząc
jednocześnie o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 200 zł. Sąd Rejonowy w Poznaniu, postanowieniem z 25 listopada
2002 r., zasądził na rzecz skarżącego kwotę 60 zł, przyjmując wysokość stawki minimalnej, określonej w § 10 ust. 1 pkt 13
rozporządzenia o kosztach. Zażalenie skarżącego w sprawie zasądzenia wyższych kosztów Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił ostatecznie
postanowieniem z 11 marca 2003 r. przyjmując, że zasadą jest przyznawanie wynagrodzenia za zastępstwo procesowe w wysokości
stawki minimalnej, chyba że zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia o kosztach przyznanie wyższego wynagrodzenia uzasadnia rodzaj
i stopień zawiłości sprawy oraz związany z tym niezbędny nakład pracy pełnomocnika. Zdaniem sądu skarżący nie wykazał iż w
tej sprawie takie przesłanki wystąpiły.
Podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy są przepisy § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia o kosztach, które stanowią:
„Opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy