Wyrok TK z dnia 20 kwietnia 2023, sygn. SK 53/22

1. W petitum sporządzonej przez radcę prawnego skargi konstytucyjnej z 14 września 2021 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 września 2021 r. (data wpływu), M.T. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68; dalej: rozporządzenie z 2016 r.) w zakresie, w jakim „przepis ten przewiduje wysokość opłaty stanowiącej koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa udzielonej przez radcę prawnego z urzędu w wysokości niższej niż stawka minimalna opłat za czynności radców prawnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych [Dz. U. poz. 1804, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2015 r.], wydanym na podstawie art. 225 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych [Dz. U. z 2020 r. poz. 75], dotyczącym stawek minimalnych w sprawach prowadzonych z wyboru”, z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji.

1.1. Skargę konstytucyjną wniesiono w oparciu o następujący stan faktyczny:

Skarżąca jest radcą prawnym i została ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu dla pozwanego w sprawie o zapłatę. W sprawie tej zapadł wyrok oddalający powództwo. W pkt 5 wyroku Sąd Rejonowy przyznał skarżącej tytułem wynagrodzenia kwotę 2.952 zł, w tym 552 zł podatku od towarów i usług.

Sąd Rejonowy, rozpatrując zażalenie skarżącej, postanowieniem z 17 czerwca 2021 r. (sygn. akt. […]) oddalił zażalenie. Na postanowienie to nie przysługiwało prawo do wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia, zatem