Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 kwietnia 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 55/21 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 22 czerwca 2021 r. G.W. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności § 16 ust. 1 pkt
2 w związku z § 8 pkt 7 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18, ze zm.;
dalej: rozporządzenie z 2016 r.) „w brzmieniu obowiązującym od dnia 2 listopada 2016 r., w zakresie, w jakim przepis ten przewidywał
w sprawach cywilnych, w których ustalono wartość przedmiotu sprawy, stawkę minimalną należną pełnomocnikowi ustanowi[onemu]
z urzędu za postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w wysokości stanowiącej 75% wartości stawki minimalnej należnej od wartości
przedmiotu sporu, której podstawa jest niższa od tej ustalanej tytułem wynagrodzenia pełnomocnika dla strony w przypadku ustanowienia
pełnomocnika z wyboru, na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.
U. z 2015 r. poz. 615, [ze zm.]) w sprawie opłat za czynności adwokackie, a jej podwyższenie do wysokości opłaty maksymalnej,
które najwyżej może stanowi[ć] 150% stawki minimalnej, uzależnione było od uwzględnienia przez Sąd orzekający czynników wymienionych
[w] § 4 ust. 2 [rozporządzenia z 2016 r.] – przez co ograniczał prawo do równego traktowania przez władze publiczne, prawo
do sądu, jak również naruszał prawo do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości
i jawności oraz zasadę równorzędności stron, powodując, iż wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu w tej samej sprawie jest z
mocy prawa obniżone w stosunku do wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru, w przypadku, gdy w sprawie nie zachodzą czynniki umożliwiające
podwyższenie stawki minimalnej do wysokości stawki maksymalnej”, z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 oraz 2 i art.
45