Wyrok TK z dnia 07 sierpnia 2025, sygn. SK 55/22

1. W skardze konstytucyjnej z 15 grudnia 2021 r. skarżąca […] sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie, że § 1 ust. 1 w związku z § 2 oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja (Dz. U. Nr 60, poz. 387, ze zm.; dalej: rozporządzenie) w związku z załącznikiem do tego rozporządzenia, są niezgodne z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 217 w związku z art. 21 ust. 1 Konstytucji „przez to, że naruszają własność (prawo własności) poprzez określenie podstawy obliczenia opłaty koncesyjnej wnoszonej przez przedsiębiorstwo energetyczne, sposobu obliczenia wysokości tej opłaty oraz samą jej wysokość wbrew zasadzie wyrażonej we wskazanych wzorcach konstytucyjnych, iż ingerencja w prawo własności w drodze nakładania danin publicznych wymaga ustalenia wszystkich elementów obowiązku daninowego w drodze ustawy”.

1.1. Skarga została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:

Skarżąca była przedsiębiorstwem energetycznym, któremu została udzielona koncesja na obrót paliwami ciekłymi na okres od 2011 r. do 2030 r. Na skutek trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: PURE) decyzją z grudnia 2015 r. cofnął skarżącej tę koncesję.

Skarżąca nie uiściła opłaty koncesyjnej za rok 2015. PURE ustalił zatem, stosując kwestionowane przepisy rozporządzenia, że wysokość opłaty koncesyjnej za ten rok wynosi 3 643 zł. Skarżąca odwołała się od wspomnianej decyzji, zarzucając, że opłata koncesyjna została obliczona na podstawie przepisów, które ze względu na sprzeczność z normą konstytucyjną zawartą w art. 217 Konstytucji nie mogą nakładać na skarżącą obowiązku uiszczenia opłaty koncesyjnej z uwagi na jej parapodatkowy charakter. Sądy