Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 grudnia 2023 r.
|
| Sygn. akt SK 57/23 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 13 września 2022 r. M.B. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie, że: 1) art. 5 ust. 1 pkt
1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1239; dalej: ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych) są niezgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą
dostatecznej określoności przepisów prawa oraz z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, 2) § 3 rozporządzenia Ministra
Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 753; dalej: rozporządzenie
o szczepieniach) jest niezgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą dostatecznej określoności przepisów prawa oraz z art.
47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, 3) art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych w związku z § 5 rozporządzenia
o szczepieniach jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 87 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Skarżąca nie poddała małoletniego dziecka szczepieniu w terminach wynikających z komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego
(dalej: GIS) w sprawie Programu Szczepień Ochronnych (dalej: PSO). Postanowieniem z 6 listopada 2017 r. wojewoda nałożył na
skarżącą grzywnę w celu przymuszenia, w następstwie uchylania się od poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom
ochronnym w terminach wynikających z komunikatu GIS w sprawie PSO.
Od postanowienia wojewody z 6 listopada 2017 r. skarżąca wywiodła zażalenie do ministra właściwego do spraw zdrowia (dalej:
minister). Postanowieniem z 22 grudnia 2017 r. minister utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wojewody.
Wyrokiem z 7 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd