Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 października 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 58/19 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 25 maja 2019 r. (data nadania) J.G. i B.G. (dalej: skarżący) wnieśli o stwierdzenie niezgodności
art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741, ze zm.; aktualnie:
Dz. U. z 2024 r. poz. 1145; dalej: u.g.n.) z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3, a także z wynikającą z art. 2
zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i 2, w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skarżący podnieśli, że art. 76 ust. 1 u.g.n. „przyznaje wojewodzie (w odniesieniu do nieruchomości Skarbu Państwa) albo właściwej
radzie lub sejmikowi (w odniesieniu do nieruchomości jednostek samorządu terytorialnego) uprawnienie do podwyższenia stawki
procentowej opłaty rocznej, nie określając górnej granicy takiego podwyższenia” (skarga, s. 1-2).
Zaskarżony art. 76 ust. 1 u.g.n. ma następujące brzmienie: „Stawka procentowa opłaty rocznej za nieruchomości gruntowe, o
których mowa w art. 72 ust. 3 pkt 5, może być podwyższona zarządzeniem wojewody w stosunku do nieruchomości stanowiących własność
Skarbu Państwa lub uchwałą odpowiedniej rady lub sejmiku w stosunku do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
terytorialnego. Podwyższenie stawki procentowej może nastąpić tylko przed oddaniem nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste”.
Natomiast art. 72 ust. 3 pkt 5 u.g.n., do którego odsyła zaskarżony przepis, stanowi: „Wysokość stawek procentowych opłat
rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została
oddana, i wynosi: (…) 5) za pozostałe nieruchomości gruntowe – 3% ceny”.
Cytowane przepisy obowiązują w niezmienionym brzmieniu od początku funkcjonowania ustawy o gospodarce nieruchomościami.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Na mocy uchwały Rady