Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 października 2007 r.
|
| Sygn. akt SK 59/06 |
Uzasadnienie:
I
1. Skargą konstytucyjną z 10 kwietnia 2006 r. ALTRO POLSKA sp. z o.o. (dalej: skarżąca spółka lub skarżąca) zakwestionowała zgodność
art. 3989 § 1 pkt 4 w związku z art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2 oraz art. 45 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgłoszony w skardze zarzut naruszenia konstytucyjnych praw powiązany został z postanowieniem Sądu Najwyższego z 11 stycznia
2006 r. (sygn. akt I CSK 129/05) o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej. Orzeczenie to, stanowiąc rozstrzygnięcie
niezaskarżalne (tj. wyczerpujące drogę prawną), stosownie do dyspozycji art. 3989 § 2 k.p.c. nie zostało opatrzone uzasadnieniem. W ocenie pełnomocnika skarżącej zakwestionowany przepis koliduje z konstytucyjną
zasadą sprawiedliwości proceduralnej oraz zasadą przyzwoitej legislacji.
Uzasadniając sformułowany w skardze zarzut, skarżąca spółka przypomniała, że sprawiedliwość proceduralna należy do istoty
konstytucyjnego prawa do sądu, albowiem prawo do sądu bez zachowania standardu rzetelności postępowania byłoby prawem fasadowym.
Pod przedmiotowym pojęciem mieszczą się takie elementy jak możność bycia wysłuchanym oraz ujawnianie w czytelny sposób motywów
rozstrzygnięcia w stopniu umożliwiającym zrozumienie powodów wydania konkretnego rozstrzygnięcia.
Konstrukcja art. 3989 k.p.c. charakteryzuje się ograniczeniem udziału stron w postępowaniu dotyczącym przyjęcia lub odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania oraz brakiem obowiązku uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. Postanowienie w tym przedmiocie wydaje sąd w składzie
jednego sędziego i nie wymaga ono ogłoszenia ani pisemnego uzasadnienia. Jednocześnie zawarcie w przepisie niezdefiniowanego
wymogu „oczywistej zasadności” skargi, zdaniem skarżącej, skutkuje naruszeniem standardów rzetelności procedury.
Zakwestionowane unormowanie stawia stronę postępowania w wyjątkowo trudnej sytuacji, ponieważ nie znając uzasadnienia rozstrzygnięcia,
nie może nawet w ograniczonym zakresie