Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 maja 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 59/23 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 25 lipca 2022 r. (data wpływu: 29 lipca 2022 r.) R.B. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie,
że: 1) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239; dalej: ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych) są niezgodne z wywodzoną
z art. 2 Konstytucji zasadą dostatecznej określoności przepisów prawa oraz z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
2) § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018
r. poz. 753; dalej: rozporządzenie o szczepieniach) jest niezgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą dostatecznej określoności
przepisów prawa oraz z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, 3) art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych
w związku z § 5 rozporządzenia o szczepieniach są niezgodne z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
Skarżący nie poddał małoletniej córki szczepieniu w terminach wynikających z komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej:
GIS) w sprawie Programu Szczepień Ochronnych (dalej: PSO). Postanowieniem z 26 stycznia 2017 r. wojewoda nałożył na skarżącego
grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania szczepieniom małoletniej córki i jednocześnie nadał klauzulę tytułowi
wykonawczemu wystawionemu 18 października 2016 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS).
Postanowieniem z 22 grudnia 2017 r. Minister Zdrowia utrzymał w mocy postanowienie wojewody, od czego skarżący wywiódł skargę
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej: WSA). Wyrokiem z 7 listopada 2018