Postanowienie TK z dnia 06 lipca 2004, sygn. SK 6/03

1. Skarżący Marian Rżany, sędzia Sądu Rejonowego w Mielcu, działając jako Prezes tego Sądu, powiadomił pismem z 7 lutego 2002 r. Prezesa Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu o przekroczeniu wydatków określonych w planie wydatków Sądu na poprzedni rok budżetowy, wyjaśniając przyczyny tego faktu. W następstwie, Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych przy Ministrze Sprawiedliwości 7 marca 2002 r. wydał postanowienie o odmowie wniesienia wniosku o ukaranie wobec sędziego Rżanego z uwagi na przysługujący mu immunitet sędziowski. Postanowienie to sędzia Rżany zaskarżył do Głównego Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych wskazując, iż treść uzasadnienia postanowienia wskazuje na jego winę, do której ten się nie poczuwa, zaś odmowa wniesienia wniosku o ukaranie wynika jedynie z przyczyn formalnych, a mianowicie z powodu posiadanego przezeń immunitetu sędziowskiego.

Zaskarżone postanowienie Główny Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych utrzymał w mocy postanowieniem z 9 maja 2002 r. pouczając przy tym skarżącego o niedopuszczalności złożenia zażalenia na to postanowienie.

2. W dniu 11 lipca 2002 r. sędzia Marian Rżany złożył skargę konstytucyjną, bez próby wzruszenia postanowienia Głównego Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych na drodze sądowej, wobec niedopuszczalności tej drogi. Skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności § 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1999 r. w sprawie właściwości i trybu powoływania rzeczników dyscypliny publicznej, organów orzekających oraz szczegółowych zasad postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. Nr 42, poz. 421), wydanego na podstawie art. 175, 176 i 178 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014 ze zm.) w części, w jakiej przepis ten narusza wyrażone w art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji prawo do sądu. W kolejnym piśmie procesowym skarżący sprecyzował, iż chodzi mu o wzorzec kontroli w postaci art. 45 ust. 1