Postanowienie TK z dnia 16 lipca 2008, sygn. SK 6/08

1. Sophia Enzinger wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego 27 lutego 2007 r. ze skargą konstytucyjną o stwierdzenie, że art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zm.; dalej: ustawa o FUS) jest niezgodny z art. 2, art. 32 i art. 67 Konstytucji, narusza bowiem zasady sprawiedliwości społecznej i równości, a także zagwarantowane konstytucyjnie prawo do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego.

Skarga została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego.

Skarżąca po osiągnięciu stosownego wieku wystąpiła 16 lipca 1999 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu (dalej: ZUS, organ rentowy) o przyznanie emerytury. Organ rentowy ustalił, że ubezpieczona spełniła przesłanki wskazane w art. 28 ustawy o FUS, tj. urodziła się przed 1 stycznia 1949 r., ukończyła 60 lat, udowodniła 12 lat, 1 miesiąc i 3 dni okresów składkowych oraz 2 lata, 11 miesięcy i 3 dni okresów uzupełniających – spełniła więc warunki do przyznania jej decyzją z 22 lipca 1999 r. emerytury. Ze względu na brak wynagrodzenia (dochodu) skarżącej w okresie od stycznia 1980 r. do grudnia 1989 r. i niemożność ustalenia podstawy wymiaru wynagrodzenia na podstawie art. 53 ustawy o FUS świadczenie zostało przyznane skarżącej w kwocie najniższej (art. 28 w związku z art. 54 ustawy o FUS). Decyzja ta – w zakresie wysokości emerytury – została zaskarżona przez Sophię Enzinger do Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu, który wyrokiem z 25 marca 2002 r., sygn. akt VIII U 5832/99, odwołanie oddalił. Wskutek apelacji skarżącej Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 7 listopada 2003 roku, sygn. III A Ua 2389/02, uchylił wyrok Sądu Okręgowego i poprzedzającą go decyzję ZUS, uznając,